Sophora japonica L. (Styphnolobium japonicum (L.) Schott)

Sofora japońska (sofora chińska, szupin japoński, perełkowiec japoński)

6a

20-30 m

15-20 m

VII, VIII

Rodzina: Fabaceae - bobowate (Leguminosae - strączkowe, Papilionaceae - motylkowate)

Grupa: LIŚCIASTE

Opis:
Duże, rozłożyste drzewo dorastające do 25 m i osiągające średnicę 20 m. Korona regularna, kulista, osadzona na krótkim pniu. Pędy nagie, gładkie, nawet kilkuletnie zielone. Starsze z korą szarobrązową. Stosunkowo wolno rosnące drzewo.
Liście pierzaste, długości do 25 cm, złożone z 7-17 par listków. Listki jajowate, czasami wąskoeliptyczne, długości do 5 cm, ciemnozielone, u podstawy szerokoklinowate, na wierzchołku słabo zaostrzone. Blaszka z wierzchu błyszcząca, od spodu delikatnie, szaro owłosiona. Wiosną późno się rozwija, a jesienią gubi liście dopiero w końcu października.
Kwiaty motylkowate, kremowe, delikatnie pachnące, zebrane w luźne, szczytowe kwiatostany (wiechy), o długości do 30 cm. Kwitnie późno, bo od połowy lipca do połowy sierpnia.
Zawiązuje nieliczne w stosunku do ilości kwiatów strąki długości do 10 cm, z charakterystycznymi przewężeniami, pomiędzy nasionami.
Naturalnie występuje w Chinach i Korei.
W młodości wrażliwa na mrozy, starsze egzemplarze raczej odporne (strefa 6a, 6b).
Najlepiej rośnie na glebach żyznych, wapiennych i ciepłych. Odporny na suszę i zasolenie oraz na zanieczyszczenie powietrza. Stanowisko słoneczne, osłonięte od zimnych wiatrów.
Drzewo wybitnie parkowe i krajobrazowe. Najlepiej sadzić pojedynczo na trawnikach. W krajach cieplejszych często stosowany, jako drzewo przyuliczne.
Roślina bardzo miododajna. Wszystkie jej fragmenty są trujące.