×Sorbopyrus auricularis (Knoop) C.K.Schneid.

Jarzębogrusza uszkowata

4a

10-15 m

5-10 m

V

Rodzina: Rosaceae - różowate

Grupa: LIŚCIASTE

Opis:
Drzewo wysokości do 12 m. Pokrój owalny, przypominający gruszę. Pędy grube, sztywne.
Liście eliptyczne, długości 6-10 cm, u nasady zaokrąglone, na wierzchołku krótko zaostrzone, ostro piłkowane. Blaszka liściowa z wierzchu ciemnozielona, błyszcząca, od spodu kutnerowato owłosiona. Ogonek liściowy długości 3-5 cm. Jesienią liście przebarwiają się na żółto lub pomarańczowo.
Kwiaty białe, o średnicy 2,5 cm zebrane w niewielkie kilkukwiatowe, płaskie kwiatostany średnicy 6-8 cm. Kwitnie w połowie maja.
Owoce gruszkowatego kształtu, niewielkie, o średnicy 2-3 cm, żółte, dojrzewają w końcu sierpnia lub na początku września. Są słodkie, jednak mało smaczne i twarde. Starsze wieloletnie drzewa owocują obficie. Owoce można wykorzystać do sporządzania dżemów, kompotów, a także przeznaczać na susz. Najczęściej jednak są spożywane na surowo.
Chętnie są zjadane przez ptaki.
Mieszaniec ten powstał samorzutnie ze skrzyżowania gruszy pospolitej (Pyrus communis) i jarzębu mącznego (Sorbus aria). Znaleziony w Bollwiller w Alzacji około 1619 roku.
Odmiana całkowicie odporna na mróz (strefa 4).
Wymagania glebowe zależne od zastosowanej podkładki (zwykle jest to grusza pospolita, rzadziej jarząb). Rośnie na przeciętnych glebach umiarkowanie wilgotnych, o odczynie od lekko kwaśnego po słabo zasadowy. Wymaga stanowiska słonecznego. Jest odporny na suszę.
Można go wykorzystać zarówno w parkach, jak i zieleni osiedlowej, ale także w ogrodach przydomowych, jako ciekawostka.
Ponieważ w szkółkach gatunek ten jest szczepiony na gruszy lub jarzębie i sprzedawany w formie piennej należy początkowo uprawiać przy podporach, a także cały czas usuwać pędy podkładki wyrastające z pnia lub szyjki korzeniowej.
Roślina miododajna.