Franklinia alatamaha Marsh.

Franklinia amerykańska

6a

5-10 m

1-2 m

VIII, IX, X

Rodzina: Theaceae - herbatowate

Grupa: LIŚCIASTE

Opis:
Krzew, który u nas może dorastać do wysokości 6-7 m. Pokrój eliptyczny, pędy wzniesione, słabo rozgałęzione.
Liście wydłużone, odwrotnie jajowate, długości 10-20 cm i szerokości 3-6 cm. Na wierzchołku zaokrąglone lub nieznacznie zaostrzone, u podstawy długo i wąskoklinowate. Brzeg piłkowany. Na wierzchu ciemnozielone, błyszczące, na spodniej stronie jaśniejsze, słabo owłosione. Jesienią w miejscach słonecznych przebarwiają się na piękny, intensywnie czerwony lub purpurowy kolor.
Kwiaty szerokokielichowate, 5-płatkowe, o średnicy do 8 cm, białe w środku, z wieloma żółtymi pręcikami. Kwitnie bardzo późno. Rozpoczyna kwitnienie na początku września i kwitnie aż do mrozów. Część pąków nie zdąży rozwinąć się, przemarza i opada. Kwiaty po kwitnieniu opadają w całości.
Owocem jest torebka, bez wartości ozdobnej. Nasiona dojrzewają dopiero na wiosnę, ale u nas zdarza się to niezwykle rzadko i tylko wtedy, gdy jesień jest długa i ciepła, a zima łagodna.
Gatunek odkryty w 1765 roku nad rzeką Alatamaha w stanie Georgia, ale obecnie już w stanie dzikim nie występuje. Zachowany tylko dzięki uprawie w Arnold Arboretum, skąd rozsyłano nasiona na cały świat.
W zasadzie odporny na mróz (strefa 6a). W surowe zimy przemarzają końcówki pędów, ale na obserwowanych krzewach w podczas bardzo mroźnych dni, gdy temperatura spadła poniżej –30^oC na stanowisku odkrytym większość pędów przemarzła do granicy śniegu. Egzemplarze posadzone w miejscu osłoniętym ucierpiały niewiele.
Wymaga stanowisk słonecznych lub nieznacznie zacienionych. Podłoże powinno być żyzne i próchniczne, umiarkowanie wilgotne, o odczynie słabo kwaśnym.
Polecana do ogrodów przydomowych, najlepiej wygląda posadzona jako soliter lub w niewielkich grupach. Gatunek typowo amatorski, ale cenny ze względu na późno rozwijające się kwiaty, które szczególnie pięknie wyglądają na tle na czerwono przebarwiających się liści.