Quercus palustris Münchh.

Dąb błotny

4a

20-30 m

10-15 m

V

Rodzina: Fagaceae - bukowate

Grupa: LIŚCIASTE

Opis:
Drzewo o dość wąskiej i ażurowej, lekkiej koronie, rośnie szybko i dorasta u nas do 20-25 m wysokości. Kora przez wiele lat gładka, siwa. W starszym wieku, wzdłuż pnia, który jest prosty i równy zwisają liczne, cienkie, zupełnie suche, z czasem obłamujące się pędy.
Liście błyszczące, zielone, od spodu jasnozielone, głęboko klapowane, klapy odstają prawie prostopadle i jak to u północnoamerykańskich „dębów czerwonych”, są na szczycie bardzo ostre. Wiosną drzewo jest jasno, intensywnie żółte, a jesienią przybiera barwę czerwonobrązową, lub czerwoną.
Żołędzie małe, średnicy 1-1,5 cm półkuliste, w bardzo płytkich miseczkach; dojrzewają po dwu latach.
Odporny na mróz (strefa 4).
Ten gatunek, rodzimy w środkowych i wschodnich rejonach Ameryki Północnej, nie rośnie na błotach czy bagnach, jak sugeruje nazwa, choć występuje nad rzekami, na glebach o kwaśnym odczynie. U nas rzadko spotykany, zdecydowanie najczęściej w lasach zachodniej Polski, na przykład wzdłuż starych dróg leśnych, w alejach w krajobrazie otwartym. Drzewo o dużych zdolnościach adaptacyjnych, rośnie dobrze na różnych glebach – lepiej na suchych niż wilgotnych, światłożądne.
Do sadzenia w parkach, w eksponowanych, otwartych miejscach, pasuje do zestawień kolorystycznych, zarówno wiosennych, jak i jesiennych.