Salix alba L.

Wierzba biała

3

15-20 m, 20-30 m

10-15 m

IV, V

Rodzina: Salicaceae - wierzbowate

Grupa: LIŚCIASTE

Opis:
Duże drzewo dorastające do wysokości 15-30 m, o pokroju szerokoowalnym i średnicy dochodzącej do 8-20 m. Młode pędy delikatnie owłosione, oliwkowozielone lub żółtawe.
Liście długości do 12 cm, lancetowate, na brzegu drobno piłkowane w młodości obustronnie owłosione, starsze z wierzchu nagie, matowozielone, na spodzie owłosione i sinozielone.
Kwiaty dwupienne zebrane w kotki. Kotki żeńskie krótkie do 1,5 cm długości, o żółtych przysadkach, męskie dłuższe, do 7 cm, o żółtych przysadkach oraz z wystającymi żółtymi pylnikami. Kwitnie w kwietniu i maju wraz z rozwojem liści. Drzewa męskie w momencie kwitnienia dosyć ozdobne.
Naturalnie występuje w całej Europie (z wyjątkiem Skandynawii), Azji Zachodniej oraz w północnej Afryce.
Odporna na mróz (strefa 3).
Najlepiej rośnie w podłożu wilgotnym, żyznym, ale przewiewnym i przepuszczalnym, o odczynie od lekko kwaśnego po obojętny. Egzemplarze męskie bardziej odporne na suszę.
Wykorzystywana głównie w parkach, nasadzeniach krajobrazowych, do obsadzania dróg, sadzona wokół wiejskich zabudowań, nad rowami i na łąkach. Bardzo często ogławiana dla pozyskania drewna na opał, a liście i młode gałązki podawane zwierzętom jako pokarm. Po ogłowieniu uzyskujemy charakterystyczne, kopulaste maczugowate egzemplarze w starszym wieku pełne różnego rodzaju dziupli.
Ścięte pędy i gałęzie używane do robienia faszyny i umacniania brzegów rzek.
Roślina miododajna.