Tilia americana L. (Tilia glabra Vent.)

Lipa amerykańska

6b

15-20 m

10-15 m

VII

Rodzina: Malvaceae - ślazowate (malwowate)

Grupa: LIŚCIASTE

Opis:
Drzewo osiągające w ojczyźnie do 40 m wysokości, u nas rzadko osiąga 20 m. Korona kulista lub szerokojajowata. Pędy nagie, szare, od strony nasłonecznionej z czerwonym odcieniem.
Liście duże, do 15 cm długości, szerokojajowate, u nasady sercowate, czasami skośnie ucięte. Na długopędach liście mogą dochodzić aż do 30 cm. Brzeg liścia regularnie, grubo piłkowany, z ostrymi ząbkami. Wierzchnia strona ciemnozielona, na spodzie jaśniejsze, z kępkami brązowawych włosków w kątach nerwów, ale brak ich u nasady i przy nerwie głównym.
Kwiaty kremowe, pachnące, duże z prątniczkami, średnicy do 1,5 cm, zebrane w 10-30-kwiatowe, zwisające wierzchotki, rozkwitają w drugiej połowie lipca. Podsadki długości do 10 cm i szerokości około 2 cm.
Owoce prawie kuliste, bez żeberek, owłosione, często z pozostałością słupków na wierzchołku, początkowo zielone, po dojrzeniu jasnobrązowe. Dojrzewają we wrześniu.
Gatunek występuje we wschodniej i środkowej Ameryce Północnej.
Rzadko spotykany gatunek, niezbyt wytrzymały na mróz (strefa 6b), który w surowe zimy może przemarzać. Zalecany jedynie dla Polski zachodniej i środkowej.
Nie wymagający, co do podłoża, ale lepiej rośnie na glebach żyznych i świeżych, nieco cięższych. Jeśli sadzi się go na glebach lekkich, to powinny być one dostatecznie wilgotne. Raczej nie powinno się sadzić go w podłożu piaszczystym, gdyż wtedy rośnie powoli i szybko kończy okres wegetacji. Najlepiej rośnie w podłożu o odczynie lekko kwaśnym i obojętnym. Wrażliwy na zasolenie. Najlepiej się czuje w miejscach słonecznych, ewentualnie lekko zacienionych.
Stosuje się jako drzewo alejowe, można sadzić pojedynczo lub w grupach. W ogrodzie wymaga dużo miejsca. Raczej niepolecany do miast.
W USA z długiego łyka lipy amerykańskie splatano długie liny.
Roślina miododajna.